Wyobraź sobie pole bitwy, gdzie dwie armie maszerują pod identycznymi sztandarami. Kto jest przyjacielem, a kto wrogiem? W prawdziwym średniowieczu mogłeś zostać za to wyzwany na pojedynek: herb był twarzą rodziny, a noszenie cudzego było niemal kradzieżą. Postanowiliśmy, że w Alardon będzie tak samo.
Wolne herby
Kiedy otwierasz edytor, nad zakładkami świeci zielona linia: „Te herby są wolne: nikt na świecie ich nie nosi”. Możesz poprosić edytor o zasugerowanie wzorów według Twojego gustu, a pokaże on tylko te, które nie są jeszcze zajęte. Jeśli taki herb już do kogoś należy, edytor zaproponuje najbliższe podobne, wciąż całkowicie Twoje.
Niezależnie od tego, ilu graczy pojawi się w świecie, każdy ród będzie miał swój własny sztandar, rozpoznawalny z daleka.
Osiem ludów, osiem tradycji
Każdy lud Alardon ma swój własny język znaków. Alardończycy, Gorveni, Ruzowie, Skjarowie, Chazarowie, Asharowie, Talasjanie i Senkaiowie wnieśli do heraldyki własne wzory, bestie, broń, ptaki i promienie słońca. Możesz wybrać herby w duchu swojego ludu lub je mieszać: historia widziała dziwniejsze sojusze.
Malowane czy szablonowe
Godła występują w dwóch rodzajach. Szablonowe to wyraźne sylwetki, jakby wycięte z tkaniny i naszyte na sztandar: widać je z odległości stu kroków. Malowane mają cieniowanie i rozświetlenia, jakby nadworny malarz narysował je pędzlem. Oba style są dobre, a każdy ród ma swój własny gust.
Herby, które podążają za Tobą
Stworzone przez Ciebie herby nie pozostają w menu. Pojawiają się na Twojej tarczy, na małej okrągłej odznace i na sztandarze widocznym na mapie świata. Twoi jeźdźcy niosą je do bitwy, a kaparison konia powtarza te same kolory.
Stale dodajemy godła i dopracowujemy tkaniny. W międzyczasie spróbuj wyobrazić sobie swój własny herb: jakie kolory, jaka bestia, jaki znak powinien widnieć nad Twoim rodem?
